Info.

- >tu< - - wasze pomysły odnośnie bloga.

Polecamy!!! Asia on Wave
'Jesteśmy pismem, które stara się spełnić oczekiwania ludzi, którzy interesują się Azją, tak jak my - jego twórcy. Piszemy dla fanów, to dla nich uzupełniamy swoją wiedzę i pozyskujemy wywiady znaczących grup muzycznych. Nasi korespondenci zagraniczni starają się pokazać Azję od zaplecza. Dlatego zależny nam, by utrzymać się na rynku i w dalszym ciągu pokazywać Polakom, jaki ten kontynent potrafi być piękny, a ludzie - mimo wielu kontrowersji - zaskakujący.'


czwartek, 10 kwietnia 2014

Biwa - cz.1 Dzieje



Biwa, Biba, Pipa (jap. 琵琶) - czterostrunowy instrument muzyczny z wschodniej Azji, rodzaj lutni o płaskiej tylnej ściance pudła rezonansowego. Struny, wykonane z jedwabiu, szarpie się drewnianym plektronem.  Obok koto i shamisenu najpopularniejszy instrument strunowy w Japonii.
Dodatkowo biwa jest poświęcona bogini Benten, odpowiedzialnej za muzykę, elokwencję, poezję i edukacje.




Jednak dzisiaj zajmiemy się jego historia ;) W następnej części przytoczę typy i charakterystykę.

Dotarła w Japonii w dwóch formach w VII wieku.
Rozwinął się z instrumentu pipa, podczas gdy sama pipa pochodzi z podobnych instrumentów w Azji Zachodniej. Ten typ nazywano Gaku-biwa i był używany z zespołami Gagaku. Jest to typ najbardziej rozpowszechniony..


Inny rodzaj biwa (mōsō-biwa lub kōjin-biwa) znajdziemy w rejonie Kyushu. Jest ona cieńsza od Gaku-biwa
używano podczas uroczystości i obrzędów religijnych. Lecz na krótko, gdyż zostało przejęte przez mnichów buddyjskich, którzy przekształcili je w Mōsō-Biwa, niewielkich rozmiarów i przenośny instrument.
Było praktyczniejsze ze względu na funkcjonalność.

Dzięki temu stworzono Heike-Biwa, które, jak wskazuje jego nazwa, był używany głównie do recytacji bajki o Heike .

Przez najbliższych kilku wieków, muzycy obu form prześcigali się w swym kunszcie, opracowując różne style i nowe instrumenty z rodziny biwa  I tak w okresie Kamakura (1185-1333), Heike-biwa został dosyć popularnym instrumentem. Sam jego wygląd przypomina krzyżówkę Gaku-biwa i Mōsō-Biwa. Zachował on zaokrąglony kształt Gaku-Biwa, i miał duży plektron jak u Moso-Biwa. Heike biwa było małe, jak Mōsō-Biwa i używano go do podobnych celów

Nowoczesne Satsuma-biwa i Chikuzen-biwa maja swe korzenie z Moso-Biwa. Satsuma biwa została wykorzystana na szkolenia moralnego i psychicznego przez samurajów w Okresie Walczących Królestw a później w dalszych okresach.
Chikuzen biwa był używany przez mnichów buddyjskich odwiedzających prywatne mieszkania nie tylko do obrzędów buddyjskich, ale również także do celów rozrywkowych jakim było opowiadanie historii lub też przekazywania nowinek ze świata.

Jeśli chodzi o wieki od mniej więcej XVI do połowy XIX to nie wiele można mówić o historii, gdyż niewiele o niej napisano. Wiadomo jednak, że powstały wtedy trzy główne nurty biwa, które pojawiły się w tych latach. Były to:
- Zato (najniższy państwowy, używany przez niewidomych muzyków),
- Shifu (styl samurajski)
- i Chofu (styl miejski).
Owe style podkreślały śpiew z akompaniamentem i stanowiły podstawę dla edo-uta. Pojawiły się style 
takie jak shinnai i kota.

Z tych styli powstały dwa główne ocalałe z tradycji Biwa: Satsuma-Biwa i Chikuzen-biwa. Od mniej więcej od epoki Meiji (1868-1912), były popularne w Japonii, a na początku ery Showa (1925-1989), stworzono
Nishiki-biwa, który dosyć szybko zyskał popularność.

Do innych zaliczymy Higo-biwa wyłącznie wykonywany przez osoby niewidome w czasach powojennych. Higo-biwa jest ściśle związana z Heike-Biwa i, podobnie, opiera się on na tradycji ustnej, narracyjnej, koncentrując się na wojnach i legendach z nimi związanymi.

W połowie okresu Meiji (1868-1912) dokonano poprawek i ulepszeń instrumentu
Na początku okresu Taisho (1912-1926), zmodyfikowano Satsuma-Biwa i Nishiki-Biwa, na których grywały kobiety. I tutaj mamy cała gamę muzycznych utworów. Popularna była zwłaszcza Tale of the Heike, odnosząca się do wojen: chińsko-japońskiej oraz rosyjsko-japońskie (np. Takeo Hirose lub Hitachimaru )
Jednak sama typowa gra na tym instrumencie wymarła i odtąd była znana na zachodzi, gdzie zyskała duża popularność. Co nie oznacza, iż jej wcale w Japonii nie ma.
 -------------

No i w końcu się zabrałam za ten temat.
mata ne

wtorek, 4 marca 2014

Maiko Yumeshi teraz nosi Sakkou!!!

http://blogimg.goo.ne.jp/
Dzisiaj to mój pierwszy dzień.....ale o tym później :)

Wracając wczoraj z ozashiki około 3 nad ranem nie mogłam nawet sobie pomyśleć co mnie oczekiwało w Okiya.
Wszystko było jak zawsze:
"Tadaima" - powiedziałam mieszkańcom okiya, kiedy Geiko Masako otworzyła drzwi przede mną.
"Okaeriyasu Yumeshi-chan" - powiedziała do mnie tajemnicze uśmiechając się. "Jak tam ozashiki?Co tam Hoszi-san?"
"Dzisiaj był w dobrym humorze Masako-san, cały czas śmiał się i nawet wygrał u mnie podczas gry Kompira Fune Fune" - powiedziałam zdejmując ciężkie okobo.
Okaasan wyszła do mnie.
"Nawet tak?" - uśmiechnęła się Masako-san. "To rzadko zęby bym w dobrym humorze. Miałaś dzisiaj szczęście"
"Yumeshi-chan, musimy porozmawiać" - powiedziała okaasan. Parasol wypadła mi z rak.
"No nie boj się tak Yumeshi-chan, przecież nie jestem taka straszna" - powiedziała. "A teraz chodź do biura. Musimy o wielu porozmawiać".
"Hai okaasan" - odpowiedziałam, a geiko Masako została kolo wyjścia.
Kiedy weszliśmy do Biura, zobaczyłam ze na stoliku okaasan leży coś, upakowane w specjalny papier dla pakowania, wykorzystuje się tyko w sklepie Pani Izanami.
"Ooo...chyba będziemy mieli nowego danna" - pomyślałam sobie.
http://3.bp.blogspot.com/
"Usiedź proszę Yumeshi-chan" - powiedziała okaasan łagodnie, -"i otwórz to co leży na biurku. Tu malutki prezent dla ciebie"
"Hai? Ookini san dosu okaasan" - uśmiechnęłam się i zaczęłam niszczy upakowanie mego prezentu.
Okaasan się roześmiała "Yume-chan, mam wrażenie, że nigdy nie otrzymywałaś prezenty"
A ja prawie zemdlałam kiedy zobaczyłam to co było w środku...
Tam leżały specjalne kanzashi, które maiko noszą razem z fryzura Sakkou!!
"Okaasan, ja....Oo..Ooki...Ookinisan dosu okaasan " - wreszcie powiedziałam.
"Jutro zapisana jesteś do Fryzjera. A teraz odpoczywaj, widzę że jesteś w szoku"

Nie pamiętam jak wyszłam z biura okaasan...nie pamiętam nic...

Dzisiaj rano poszłam do fryzjera...to mój ostatni miesiąc jako Maiko, jak szybko minął czas...

Ja ne ki wo tsukete,
Starsza Maiko Yumeshi

niedziela, 16 lutego 2014

Ebisu-san Matsuri






Konnichiwa drogie siostry,

dzisiaj opowiem Wam o Festiwalu Ebisu-san, który jest bardzo ważny dla Japończyków, ponieważ przynosi powodzenie w biznesie:)

flickr.com
Data: 8/9 - 12 Stycznia(10 Stycznia jest "Wigilia Ebisu")
Mejsce: świątyni Kansai
Czym jest: Ten festiwal odbywa się w wielu świątyniach, zwłaszcza w Kansai. Jest to wielkim wydarzeniem, które pochodzi z Okresu Edo (17-19 Wiek).
Ebisu, bardziej znany jako "Ebessan", jest bóstwem-patronem jak spraw biznesowych, tak również rybołówstwa. Żeby przyciągnąć uwagę danego bóstwa, a razem z nim i powodzenie w sprawach, gałęzi Bambusa dekorują starożytnymi okrągłymi monetami, Doradami (takie ryby) i malutkimi wiązkami ryżu.

Zdjęcia:
Rok 2014: Maiko Mamefuji (>klik<) i Maiko Satsuki (>kilk<,>klik<)
Rok 2013: Maiko Masaki (>klik<,>klik<,>klik<) i Maiko Chisako (>klik<,>klik<,>klik<);>klik<(razem)
Maiko Chisako (>klik<,>klik<,>klik<,>klik<,>klik<) i Maiko Ayano(>klik<,>klik<,>klik<,>klik<,>klik<); razem (>klik<)
Rok 2012: Maiko Satomi i Maiko Satoharu (>klik<,>klik<,>klik<)

Filmik 2008 roku: >klik<

Źródła: >klik<

Ja ne ki wo tsukete,
Senior Maiko Yumeshi